Ngayong gabi: kasama ng hanging dala ng halumigmig ng ulan, ng mga pipip sa kalsada at ng minsang ting-ting ng aking window chime, ninanamnam ang ligtas na kinatitirhan.
Ngunit sa kabilang banda: kumakapit ako sa nabasang kwento ng isang batang estudyanteng nagsalaysay ng gulong nasa paligid niya. Kung saan ba sya papanig, kung sino ba ang paniniwalaan. Habang katabi ang mainit na kapeng arabica, nahihigop ako ng kanyang mga katanungan, at tila nadadagdagan ito sa bawat eksenang naaalala ko sa kalsada: ang mabagal na galaw ng PNR, ang trapik sa Kalentong at ang katabing ninakawan, at ang pagpasok sa kabila ng baha sa kanyang nilalakaran.
Naisip ko bigla: kasalanan ba ang dumistansya sa mga danas ng nasa pahina? Kasalanan ba na pilit kinakalimutan ang trauma ng kinagisnang Ondoy, Ulysses at Yolanda? Sa dami ng mga ingay at tanong, narito pa rin ako, tumatakas sa mga kinilalang poot ng mundo.
Poetics:
Sometimes, I ask myself if I was the only one feeling guilty on the life I chose. Maybe because I used to be part of the urban poor, but very privileged to graduate in a university with the course I chose to aspire, landed a high calibre work experience and finally, chose to own a unit in a high-rise condo away from the standard bungalow of Metro. Do I deserve to be living away from the before? Should I be indebted to the people arounde me, while I toil just to have a stash of good coffee?
After moments of guilt-trips and dilemmas, I learn to be grateful of all the experiences I’ve been through. It is extremely expensive to own a house for a single-income earner, but I make sure to say thanks to the higher being who guides me in my solitude. And I remember, my decision to live alone is my way of healing from the bitter memories.
