flash fiction

Diary Entry ng isang Watsons Saleslady

15 Agosto 2025. Biyernes. Alas sais ng umaga. Maulan.

Minsan naiisip ko kung ang pagsusulat ng ganito ang paraan para hindi makalimot. Pero sige na nga. Tatlong araw na akong absent at kailangan ko nang pumasok. Maaga naman akong nagising. Maaga rin ang ulan. Dinig ko ‘yung patak sa yero, parang paulit-ulit na paalala na hindi pa rin tapos ang gabing iyon. Dito sa maliit kong bahay sa Pinedang looban, kahit ang ulan parang may ingay ng galit. Binunot ko ang palanggana mula sa ilalim ng lababo. Hindi ‘yung plastik na puti. Yung isa. Yung stainless. Malamig sa kamay. Mabigat. Parang may memorya.

Noong isang araw, doon siya nilagay. Isang nilalang na hindi pa buo, hindi pa lumalaban.
Nilapag ng nurse sa loob ng palanggana, parang basang piraso ng karne. Walang tunog, pero sa isip ko, rinig na rinig ko ang kalampag — ‘yung tunog ng laman sa bakal.

Plak. Gano’n ba talaga ang tunog ng kamatayan?

Ngayon, nilagyan ko ng tubig ‘yung palanggana. Nilabhan ko ‘yung panty kong may natuyong dugo, ‘yung T-shirt kong may bahid ng sugat galing sa ER. Pati ‘yung bra na pinunit niya noong gabi bago ‘ko tumakbo paospital. Hindi ako nagpasundo. Wala rin naman akong matatawagan. Wala akong kapamilyang malapit. Takot din ang mga kapitbahay. Tinibayan ko ang loob ko at mag-isang umuwi mula Rizal Medical, buti na lang at malapit.

Pero kamakailan lang, tumawid ako sa mismong overpass, gabing-gabi, habang hawak ‘yung puson kong parang pinupunit sa loob. Sa ilalim ng ilaw ng poste, tinangka pa niyang habulin ako. Naririnig ko pa boses niya habang tumatakbo ako: “’Wag kang maarte, ikaw may kasalanan nito!” Gusto ko siyang sigawan, sabihing, “Hindi ako makina!” Pero wala na kong boses. Naiwan na sa bahay.

Pagdating ko sa ospital, duguan na ‘yung shorts ko. Tinanong ako ng nurse kung ilang buwan na. Limang buwan, ‘ka ‘ko. Walang luhang lumabas.

Mula kagabi, dama ko pang parang wala na akong tubig sa katawan. Nilabhan ko na lahat sa luha. Habang kinukusot ko ‘tong panty, naiisip ko ‘yung tunog ng pagkakalapag sa palanggana. Parang hindi siya nawawala. Parang sumasabay sa bawat kusot. Plak. Plak. Plak. Kahit wala na siya, parang naririnig ko pa rin ang paghinga niya, kung meron man.

Hindi ako pumasok kahapon sa Watsons. Pero ngayon, kailangan na. 3-day sale. Nag-text si Ma’am Liza kagabi: “Pumasok ka bukas, kulang sa tao.” Walang tanong kung kumusta ba ako, o kung ayos lang ako. Wala rin naman akong maisasagot.

Magmi-makeup ako mamaya. Light lang. Para matakpan ‘yung pasa sa ilalim ng mata. ‘Yung gasgas sa labi. Sa counter, babati ako ng, “Ma’am, may card po kayo?” kahit ang gusto ko talagang itanong ay, “Ma’am, may pakialam po ba kayo?”

Wala.

Itinapon ko na ‘yung tubig. Itinabi na ang palanggana. Pero alam ko, sa susunod na gabi, baka magamit ko ulit siya. Baka hindi para maglaba. Baka ako naman ang ilagay doon.

Pero hindi pa ngayon.

Ngayon, kailangan ko pang magsuklay. Mag-sanitize ng tester. Magpahid ng lip tint.

At ngumiti.

Kasi wala namang bonus sa pagdurusa. Pero may kaltas sa late.

Poetics: Hinarabas ko ito nang magpost si Nap Arcilla ng isang patimpalak sa facebook. Ang criteria ng dagli: palanggana. Hanggang ngayon, wala akong balita kung nanalo ba ako o anuman. Sayang. Pero minsan, naiisip ko rin ang mga minimum-wage earner katulad ni Ate sa Watsons.

Eve at the Ivory (tower)

Ngayong gabi: kasama ng hanging dala ng halumigmig ng ulan, ng mga pipip sa kalsada at ng minsang ting-ting ng aking window chime, ninanamnam ang ligtas na kinatitirhan.

Ngunit sa kabilang banda: kumakapit ako sa nabasang kwento ng isang batang estudyanteng nagsalaysay ng gulong nasa paligid niya. Kung saan ba sya papanig, kung sino ba ang paniniwalaan. Habang katabi ang mainit na kapeng arabica, nahihigop ako ng kanyang mga katanungan, at tila nadadagdagan ito sa bawat eksenang naaalala ko sa kalsada: ang mabagal na galaw ng PNR, ang trapik sa Kalentong at ang katabing ninakawan, at ang pagpasok sa kabila ng baha sa kanyang nilalakaran.

Naisip ko bigla: kasalanan ba ang dumistansya sa mga danas ng nasa pahina? Kasalanan ba na pilit kinakalimutan ang trauma ng kinagisnang Ondoy, Ulysses at Yolanda? Sa dami ng mga ingay at tanong, narito pa rin ako, tumatakas sa mga kinilalang poot ng mundo.

Poetics:

Sometimes, I ask myself if I was the only one feeling guilty on the life I chose. Maybe because I used to be part of the urban poor, but very privileged to graduate in a university with the course I chose to aspire, landed a high calibre work experience and finally, chose to own a unit in a high-rise condo away from the standard bungalow of Metro. Do I deserve to be living away from the before? Should I be indebted to the people arounde me, while I toil just to have a stash of good coffee?

After moments of guilt-trips and dilemmas, I learn to be grateful of all the experiences I’ve been through. It is extremely expensive to own a house for a single-income earner, but I make sure to say thanks to the higher being who guides me in my solitude. And I remember, my decision to live alone is my way of healing from the bitter memories.

Mga Alon ng Kalungkutan

Raw materials retrieved from my 2019 tweets. Re-worked and then submitted in the Mountain Beacon facebook page. Perhaps, they will be used again as content in my stories of loneliness, anxieties and dreads. After all, my heart became at ease as soon as I put them all on paper.

Tiong Bahru, August 2022

“Hindi na yata ako makakahanap. Napaglipasan na ako.”

And I felt that loneliness na wala na siyang magiging life partner.
He will be like me.

A voice inside me asks,
“Baka pwede ako? We can try, at least.”

HK Airport Confessions, 2019

There was a wave of loneliness earlier today.

Little waves came when I saw my luggage exceeding 2kg from the enforced carry-on. I kind of willingly surrender some of my clothes to the bin, and put all the luxurious soaps hoarded inside my purse. Tried removing things here and there.

A medium wave came when I saw a yuppie couple before the immigration gate, hugging and talking in their mother tongue, and the guy stayed while the girl rolled her luggage and walked away. It sucks that you are the one making the departure.

The huge one came when I entered the airport rails to the boarding gates, when these old Lolas and Lolos seated inside and merrily talking, in a language I cannot comprehend (even via context clues!).

I was wondering, why do I keep on leaving..? I mean before, whenever I leave, I feel excited or light and happy. But then again I thought, what about those being left? What if… I become part of the other side — the woman who stays and waits?

I realized, we need to treasure every “now” that we hold in our hands. We have to be brave in unfolding ourselves, and drop those inhibitions. So that when they leave, we don’t regret. Or…

We regret less, and we wait more.

BGC High Street at 3AM

They say that loneliness comes in waves. A variety of sizes, a plethora of sounds. Sometimes, it appears as a ripple. Like a little crystal between the toes, being playful. In rare instances, they come in huge waves, like you are in a little kayak in the middle of the sea.

As I was walking the city at 3AM, the little ripples came knocking at my senses. It started to build up, and when I opened the door — the huge wave surprised me. I felt like I was drowning, but my feet kept walking on the concrete. I was haunted. My doubts and fears… those anxieties that you thought you never could have…

The heart started to beat fast, the chest started to heave sighs, the sight started to blur.
Little did I know, I was crying.

I talked to God. And I whispered this deepest fear at the moment… On what to do next, do I take it logically, should I be analytical on things and such. But there’s no answer. All I did was cry and sigh and walk. I think I was like a soldier becoming tired of getting through the day. Heck, tired of getting through life. And yet, I remembered Lolo’s story:

In waves, one must learn total surrender, and the art of dance.

And so I danced with the waves coming and going. Suddenly, all of it just melted away. Like the battle of storm clouds finally ended, and the waves became little ripples again. But this time, they are subtle and at peace.

My heart became at ease.

Deadline

Published in the Literary Tuesdays of Mountain Beacon

Nagiging sratch paper ko madalas ang chat ng kaibigan ko sa IG: tapunan ng memes, mga reklamo, at lalo na sa mga idea at pwedeng topic sa pagsusulat. As usual, ang dami niyang memes today! Mamaya ko na yun titigan lahat, tinampulan ko muna ang aking current writing challenge:

Hirap na hirap akong sumulat tungkol sa EDSA! Hindi ko alam kung bakit?! Dahil ba minsan ko na lang ito daanan? O dahil nagpapasukob na ako sa katotohanang hindi tayo basta makakabangon hangga’t may bayad na troll para lang magpabilog ng kapwa nito? Paano ba nasisikmura ng mga troll yung pangloloko sa kapwa Pilipino? Dahil ba sadyang nilamon na sila ng kagustuhang mamuhay nang komportable? Handang isangla ang dangal at hinaharap? O tulad ko ba sila na may binubulong na, “Matagal nang gunaw ang mundo, pero patuloy pa rin tayong itinatawid ito?”
Hindi ko basta masagot! Nagwalis na ako sa sala at kwarto, nagdilig ng halaman, naglinis ng banyo, tumitig sa dilaw na buwan at tinitigan ang chandelier kong mala-buwan ang dilaw na ilaw!

May maiaambag ba itong aking pagkukwento kung sa bawat pagtitig ko kay Mama Mary ng EDSA-Ortigas ay walang sagot kundi ang kanyang pagtitig-pabalik? O, baka ang sagot niya mismo ay kailangan kong bumalik sa pagtingin at pagsuri sa sarili; kung ano ang dahilan ng aking pag-aklas at ano ang aking salvo sa bawat pagbangon?

This IG friend randomly replied:
Iba talaga pag may deadline na hinahabol ‘no?

XLB

Published in the Literary Tuesdays of Mountain Beacon

Sa wakas, magkasama na tayo. Kasabay ng pagsikip ng Ongpin ay ang pagpasyal sa Cafe Mezzanine. Excited na akong matikman ang xiao long bao! Ako ang iyong Fire Tiger —matapang, malakas ang loob, at puno ng sigla. At ikaw ang aking Water Pig —kalma, mapagbigay, at mabait.

“Hindi pa rin ako makapaniwala na nandito ka na,” sabi ko, medyo matinis pa ang boses dahil sa labis na kilig. Noon, hanggang messenger lang ang usap, at hindi ko akalain na darating ang araw na magkakasama kita sa isang mesa. Ngumiti ka, kalmado ang mga mata. “Worth it lahat ng paghihintay,” sagot mo, habang hinahalo ang hot and sour soup.

Ilang sandali ng katahimikan—hindi dahil sa kawalan ng masasabi, kundi dahil sa lalim ng ating pagkakaintindihan. Ang apoy ko nasusupil ng malamig na tubig mo, at ang tubig mo ay pinapainit ng kasiglahan ko. Sa bawat kagat ng dumpling, sa bawat tinginan, batid natin ang dating layo ng distansya ay natunaw na—katulad ng mantikang bumabalot sa ating mga labi.