Hinihintay humupa ang bulong ng
malakas na ulan nang biglang
umugong ang kulog
sa condo na walang katao-tao.
Lahat sila’y nakalusong,
bumibiyahe kasama ang
ingay ng trapik, mga businang
may badya ng pag-aalala.
Naghihintay ako
hanggang alas-kwatro,
titiyempuhin na tumigil
ang alburoto.
Sana ngayong hapon, makapasok ako.
Kung hindi, wala. Work from Home.
Poetics:
I woke up and I saw the rain. Took a photo and drafted something to get the worry out of my system.
Boat of aid to Gaza
“Can Thunberg swim well?”
With Jet2 holidays you can save 50 pounds per person!
I have a partner I wanted to fcuk hard
but so out of reach, so far away.
I see a wrinkle in my eye—
a permanent mark, to where I show my smile.
With the Statue of Liberty in the background,
I realized the ferry was free.
Zohran Mamdani for Mayor in NYC,
Catching up with memes,
at katok sa pinto. Tao sa tao.
Kampanyang ala-Leni Robredo.
Sa kabila ng kawalan ng Pinoy
as IG reels representative ng boycott,
Namumutiktik sila sa Facebook.
Habang pinuputakte ng Zionist
at bashers at troll farmers
ang targeted ads na pusa
at NCAP at mga pagtatakip sa plate ng sasakyan.
May bago na palang taxi mula sa Vietnam.
Kung saan tayo ang dating nagtuturo
ng pagpapalay, at pagbibigas, sila na
ang nag-eexport ng expertise
sa patuloy na lumulubog
na Pilipinas.
Ruby-chan! Hai! Nani ga suki?
Pinatay muna ang social media.
Nagtungo sa messenger,
nakita ang balita.
May isang kaibigang
tumigil ang mundo.
Binisita ko nitong
nakaraang linggo,
at ang nakita ko ay pagkakabuklod,
ng mga kaanak, kaibigan,
at akong random classmate
ng isang yumao.
Hindi ko alam kung ang pagtutula(ng ito)
ay makapagbigay hustisya
sa mga nakaraang araw ng pahinga.
Nagulat ako at nagising:
Tanghali na.
Lunes na (naman!)
Poetics:
This is my tiktok and IG and facebook last weekend, with a touch of me-time cooking left-overs and ganking in ML. I visited a high school classmate and I felt fear and loneliness because I was a very extrovert, but now with a bookish community being broken about the issues with the Philippines as the Guest of Honor in Frankfurt Buchmesse, I don’t even know where to start building a community again. Maybe I was outrageous of it being broken, or I overthink too much. Maybe all I need to do is to reach out to friends who can help me when I get old, and visit them and talk to them heart-to-heart.
That visit of the dead made me think if I invested enough, or should I start caving in again and be ready. Sigh, is this what the midlife crisis is? Or maybe another episode of existential dread…?
Good Friday, 18 April 2025
Prompt ➡️ Flash / magical realism of Ella hiking the Little Pulag with butterflies and then you see little yous looking at you with worry because you are slowly sinking & not seeing the beauty of the world.
[Pen color change]
Nitong mga nakaraang araw, hirap akong makasulat. Tinitignan ko ang aking journal at simula noong pandemya, nasa kalahati pa lamang ang may laman. Halos lahat ay mga hilaw na materyal, o sadyang naglalabas lamang ng sama ng loob.
Katulad ngayon, kahit may prompt nang nasa isip, naglalabas pa rin ng daing sa kakulangan ng pansariling espasyo para makagawa ng dagli. Nangangalay na ang mga daliri sa pagtiklop at tumulong sa pagkakabit-kabit ng mga titik, ang sulat na tila galit at hindi legible (readable?) ang dikit-dikit.
HANGGANG SA ITO AY MAG-SHIFT FROM CURSIVE TO PRINT. SAKA TITIGIL SAGLIT AT MULING MAG-IISIP, O BUBUKSAN ANG COMPUTER AT KEYBOARD ANG IGIGIIT.
WAO IS THIS BARS? HUHU NAGREKLAMO ME ☹️
Susubukan kong muling sumulat.
Kahit tula, kahit dagli.
Masabi na sa kaunting sandali,
Hindi anxiety ang mananatili.
May mga moments akong gusto
kong itago ang gulo ng mundo at
ilapat sa papel,
Ngunit kahit ang simpleng
paglapat ng bolpen sa notebook
ay mahirap gawin. Kahit kaunting
tipa, hirap din.
Tapos mabibitin ang character
count kasi ang app ay para
lamang sa dagli at hindi para
ayusin ang gulo ng isip.
mariaellabetos.com 