Tag: dagli

Diary Entry ng isang Watsons Saleslady

15 Agosto 2025. Biyernes. Alas sais ng umaga. Maulan.

Minsan naiisip ko kung ang pagsusulat ng ganito ang paraan para hindi makalimot. Pero sige na nga. Tatlong araw na akong absent at kailangan ko nang pumasok. Maaga naman akong nagising. Maaga rin ang ulan. Dinig ko ‘yung patak sa yero, parang paulit-ulit na paalala na hindi pa rin tapos ang gabing iyon. Dito sa maliit kong bahay sa Pinedang looban, kahit ang ulan parang may ingay ng galit. Binunot ko ang palanggana mula sa ilalim ng lababo. Hindi ‘yung plastik na puti. Yung isa. Yung stainless. Malamig sa kamay. Mabigat. Parang may memorya.

Noong isang araw, doon siya nilagay. Isang nilalang na hindi pa buo, hindi pa lumalaban.
Nilapag ng nurse sa loob ng palanggana, parang basang piraso ng karne. Walang tunog, pero sa isip ko, rinig na rinig ko ang kalampag — ‘yung tunog ng laman sa bakal.

Plak. Gano’n ba talaga ang tunog ng kamatayan?

Ngayon, nilagyan ko ng tubig ‘yung palanggana. Nilabhan ko ‘yung panty kong may natuyong dugo, ‘yung T-shirt kong may bahid ng sugat galing sa ER. Pati ‘yung bra na pinunit niya noong gabi bago ‘ko tumakbo paospital. Hindi ako nagpasundo. Wala rin naman akong matatawagan. Wala akong kapamilyang malapit. Takot din ang mga kapitbahay. Tinibayan ko ang loob ko at mag-isang umuwi mula Rizal Medical, buti na lang at malapit.

Pero kamakailan lang, tumawid ako sa mismong overpass, gabing-gabi, habang hawak ‘yung puson kong parang pinupunit sa loob. Sa ilalim ng ilaw ng poste, tinangka pa niyang habulin ako. Naririnig ko pa boses niya habang tumatakbo ako: “’Wag kang maarte, ikaw may kasalanan nito!” Gusto ko siyang sigawan, sabihing, “Hindi ako makina!” Pero wala na kong boses. Naiwan na sa bahay.

Pagdating ko sa ospital, duguan na ‘yung shorts ko. Tinanong ako ng nurse kung ilang buwan na. Limang buwan, ‘ka ‘ko. Walang luhang lumabas.

Mula kagabi, dama ko pang parang wala na akong tubig sa katawan. Nilabhan ko na lahat sa luha. Habang kinukusot ko ‘tong panty, naiisip ko ‘yung tunog ng pagkakalapag sa palanggana. Parang hindi siya nawawala. Parang sumasabay sa bawat kusot. Plak. Plak. Plak. Kahit wala na siya, parang naririnig ko pa rin ang paghinga niya, kung meron man.

Hindi ako pumasok kahapon sa Watsons. Pero ngayon, kailangan na. 3-day sale. Nag-text si Ma’am Liza kagabi: “Pumasok ka bukas, kulang sa tao.” Walang tanong kung kumusta ba ako, o kung ayos lang ako. Wala rin naman akong maisasagot.

Magmi-makeup ako mamaya. Light lang. Para matakpan ‘yung pasa sa ilalim ng mata. ‘Yung gasgas sa labi. Sa counter, babati ako ng, “Ma’am, may card po kayo?” kahit ang gusto ko talagang itanong ay, “Ma’am, may pakialam po ba kayo?”

Wala.

Itinapon ko na ‘yung tubig. Itinabi na ang palanggana. Pero alam ko, sa susunod na gabi, baka magamit ko ulit siya. Baka hindi para maglaba. Baka ako naman ang ilagay doon.

Pero hindi pa ngayon.

Ngayon, kailangan ko pang magsuklay. Mag-sanitize ng tester. Magpahid ng lip tint.

At ngumiti.

Kasi wala namang bonus sa pagdurusa. Pero may kaltas sa late.

Poetics: Hinarabas ko ito nang magpost si Nap Arcilla ng isang patimpalak sa facebook. Ang criteria ng dagli: palanggana. Hanggang ngayon, wala akong balita kung nanalo ba ako o anuman. Sayang. Pero minsan, naiisip ko rin ang mga minimum-wage earner katulad ni Ate sa Watsons.

Eve at the Ivory (tower)

Ngayong gabi: kasama ng hanging dala ng halumigmig ng ulan, ng mga pipip sa kalsada at ng minsang ting-ting ng aking window chime, ninanamnam ang ligtas na kinatitirhan.

Ngunit sa kabilang banda: kumakapit ako sa nabasang kwento ng isang batang estudyanteng nagsalaysay ng gulong nasa paligid niya. Kung saan ba sya papanig, kung sino ba ang paniniwalaan. Habang katabi ang mainit na kapeng arabica, nahihigop ako ng kanyang mga katanungan, at tila nadadagdagan ito sa bawat eksenang naaalala ko sa kalsada: ang mabagal na galaw ng PNR, ang trapik sa Kalentong at ang katabing ninakawan, at ang pagpasok sa kabila ng baha sa kanyang nilalakaran.

Naisip ko bigla: kasalanan ba ang dumistansya sa mga danas ng nasa pahina? Kasalanan ba na pilit kinakalimutan ang trauma ng kinagisnang Ondoy, Ulysses at Yolanda? Sa dami ng mga ingay at tanong, narito pa rin ako, tumatakas sa mga kinilalang poot ng mundo.

Poetics:

Sometimes, I ask myself if I was the only one feeling guilty on the life I chose. Maybe because I used to be part of the urban poor, but very privileged to graduate in a university with the course I chose to aspire, landed a high calibre work experience and finally, chose to own a unit in a high-rise condo away from the standard bungalow of Metro. Do I deserve to be living away from the before? Should I be indebted to the people arounde me, while I toil just to have a stash of good coffee?

After moments of guilt-trips and dilemmas, I learn to be grateful of all the experiences I’ve been through. It is extremely expensive to own a house for a single-income earner, but I make sure to say thanks to the higher being who guides me in my solitude. And I remember, my decision to live alone is my way of healing from the bitter memories.

Deadline

Published in the Literary Tuesdays of Mountain Beacon

Nagiging sratch paper ko madalas ang chat ng kaibigan ko sa IG: tapunan ng memes, mga reklamo, at lalo na sa mga idea at pwedeng topic sa pagsusulat. As usual, ang dami niyang memes today! Mamaya ko na yun titigan lahat, tinampulan ko muna ang aking current writing challenge:

Hirap na hirap akong sumulat tungkol sa EDSA! Hindi ko alam kung bakit?! Dahil ba minsan ko na lang ito daanan? O dahil nagpapasukob na ako sa katotohanang hindi tayo basta makakabangon hangga’t may bayad na troll para lang magpabilog ng kapwa nito? Paano ba nasisikmura ng mga troll yung pangloloko sa kapwa Pilipino? Dahil ba sadyang nilamon na sila ng kagustuhang mamuhay nang komportable? Handang isangla ang dangal at hinaharap? O tulad ko ba sila na may binubulong na, “Matagal nang gunaw ang mundo, pero patuloy pa rin tayong itinatawid ito?”
Hindi ko basta masagot! Nagwalis na ako sa sala at kwarto, nagdilig ng halaman, naglinis ng banyo, tumitig sa dilaw na buwan at tinitigan ang chandelier kong mala-buwan ang dilaw na ilaw!


May maiaambag ba itong aking pagkukwento kung sa bawat pagtitig ko kay Mama Mary ng EDSA-Ortigas ay walang sagot kundi ang kanyang pagtitig-pabalik? O, baka ang sagot niya mismo ay kailangan kong bumalik sa pagtingin at pagsuri sa sarili; kung ano ang dahilan ng aking pag-aklas at ano ang aking salvo sa bawat pagbangon?

This IG friend randomly replied:
Iba talaga pag may deadline na hinahabol ‘no?

Puso and Moment-moment

Published in the Literary Tuesdays of Mountain Beacon

Code Blue

My beloved is loving again. 
Not with my letters. 
Not with my pictures.
But with that Emergency Room. 

Again.

SLEX

I do not know how to drive. But that night, I have found out two things: (1) You hear the need to change oil by the engine hum; and (2) In this expressway we overtake on the left. After being alone for years, you let those cars passed, while I sit with this stillness, letting the roaring cars deafen our stable hum. At that moment, we have created our own little bubble floating in its own pace. Inside are two overaged high schoolers feeling nervous and giddy when they clasped each other’s hands for the first time.

Eyes are on the road while our ears are seizing the all these details: hums, roars, honks… and our beating hearts.

Talking Stage

What constitutes a good conversation? Up to what extent should a talk be THE TALK? Are scheduled questions enough? Are daily updates sufficient?
Should we engage in outpouring our sentiments EVERY DAY?

It is what it is — a routine. A breakout from banality of being Corporate Slaves (capitalized, because CAPITALISM). We do not have to be hipsters and expound the question of:
“Kumain ka na ba?”

Come on! Yes, we do crave connections, but what if the other side is not as eloquent as you? Do you demand an answer in a form of:
“I see a couple focused on their phones as they eat and drink, seeking connections from faraway distances, rather than focusing on what’s 5 inches beyond the handheld.”

Tita na ako kaya HUWAG KANG OA.
“Mamaya” is good enough.