Category: Works in Progress

Punch at Pat’s

“Dali, Z! Drive this car out!”
“Ito na, ito na!!! Si sir, kumusta? BAKIT TAYO MAY DALANG DUGUAN?!”
“Nakakaawa kasi siya eh. Itakbo lang natin saglit sa PGH, Isaglit lang natin ito. Mahimasmasan man lang at matignan ko. Kahit sa student quarters.”
“Anong matingnan?! Hindi ka pa lisensyado, gurl! You are still a med student!!!”
“Z wag ka nang maingay please, ang first aid ko nandun sa ospital. Andun ang gamit ko. Hindi naman dadaang OPD. ER agad, ako na titingin, ganun.”
“Gurl, bakit ba kasi binitbit pa natin yan?! Tignan mo ‘tong si Lis, namumutla na rin. Don’t tell me dalawa silang gagamutin mo?”
“Z – STOP. Okay girls, sandali.”

Kumalma nga kayo.
Iba talaga kapag mga babae ang mga kasama mo, hindi alam ang mga sinasabi minsan.

“Girls. 1. Si sir, conscious, okay? He hears us. Lasing lang, pero nakakapagsapak. And 2. He saved me, kargo ko siya. So, if you don’t want to help, fine. Magtataxi ako dala-dala ko ‘yan siya.”

“OKAY OKAY JESS OKAY ITO NA NGA OH DADALHIN NA NATIN. LIS OKAY KA LANG, HA? UMINOM KANG TUBIG, MERON DYAN SA GLOVE COMPARTMENT. ITO NA NAGDA-DRIVE NA! AFTER NITO, IHAHATID KO SI LIS PAUWI.”
“Thank you.”

Umuugong ang Never the Strangers playlist ni Z. Kahit papaano, nakakatulong siya para manatiling gising ang lalaking kasama namin. I don’t need saving, sana. Nakapantalon at naka-long sleeve ako. May dala akong jacket. May kasama akong mga kaibigan. Pero minsan talaga sa pagka-machismo ng pagkakataon,muntikan pa akong mabiktima ng sexual assault. Mabuti na lang itong sira ulo na ‘to, kahit lasing, eh nagpaka-knight in shining armor.

Yun lang. Pagkasapak, nasapak pabalik.

Hay. Men.

Nice set, Jessica Patrimonio. Sakto, bukas, may reporting plus duty. Minsan na nga lang maglamyerda, ganito pa. Ano ba naman kasing itong si Z, akala ko hanggang balwarte lang ng Maynila ang aming Girl’s Night Out. Umabot pa talaga ng kyusi. Langya. Isa pa itong si Lis, nagpapaka-Laco. Kung hindi pa aaluin ni Z at kung wala pang dalang sasakyan, hindi pa sasama. Tapos kung saan kakain, eh di ayun, sa bar ko raw. Jess & Pat’s. As if naman ako ang may-ari, dahil pinaikling pangalan ko lang yung lugar.

Patawa ‘tong dalawang ‘to.

“Hi, Z!”
“Gurl, finally, nakawala ka sa hawla mo! Kumusta naman sa ospital? Good thing I waited here in Café Adriatico.”
“Eto, pagod. Palagi naman. Ito nga ako, may eyebags na tinubuan ng mata.”
“HAHAHAHA Girl, you still look stunning. Maswerte magiging boa mo kapag nakilala ka. You both have the beauty and brains! Proud kaya ako sa iyo, girl.”

“Hah, thanks. Si Lis?”
“Asa class pa raw siya. I just want to treat you a coffee overload because I want to invite you somewhere.”
“Ha? Saan ito?”
“May extra kang damit? Tara gig! Matagal na akong fan ng set na ito eh. Sud, at saka yung Flips.”

“Alam mo Z yang mga kinakaabangan mong boyband minsan –”
“Girl, let me tell you something: they are not a boyband! Just. Band.”
“I don’t like the vibe of these men. Hindi ko alam. Nakita ko sila sa twitter. Maingay yung issue sa kanila.”
“Don’t listen to them, they create good music because they are good.”

“What? Good manipulators?”
“Jess, wag OA. Huwag kang papa-manipulate kasi if ayaw mo. Laro-laro lang yan. Maunang mahulog, talo. Wait, I’ll call Lis. She needs convincing that the place we are going is safe. Stay put, order some Americano.”

Showbiz by Never the Strangers
An Excerpt

Sumama ka na sa akin
Dahil bihirang dumating ang pagkakataon
Gusto mo bang mag showbiz
Iwan ang dati mong buhay
Para sa di tiyak na hinaharap

Handa ka na ba magshowbiz
Lumapit ka pa sa camera
Ito ang una mong pelikula

PutanginaHAHAHAHAH

Nice.
Nakakaloko rin itong playlist mo, Z.
Nakakaloko rin yang bandang yan. Hah. If I know, isa rin sila sa mga gossips underground na dawit sila sa mga enabler ng sexual assault. Hindi ko lang alam ha, pero, Diyos ko, kasalanan ba yung maging kaaya-aya ang hitsura mo? Wala naman akong suot na revealing o ano. Maayos ako manamit. Malinis rin akong manamit. Hindi man ako perpekto, pero hindi ako yung mga babaeng naka-pekpek shorts basta may coachella. Pantalon na ang suot ko, may dala nga akong jacket, di ba? Pero putangina. Sa sobrang bait at accommodating ko rin kasi minsan, hindi ko namamalayan hinahalayan na pala ako ng isang basista after ng second set. Ang inosente naming tatlo na nanonood –

Fuck naman, minsan na nga lang ako mag-unwind.

Ayan sir, pumipikit-pikit ka. That is a good sign. You are battling the need to sleep and the pain. Quezon Ave na tayo, lampas na tayo ng Sto. Domingo. Hindi ko lang alam ha, pero kapag naaaninag ka ng dilaw na ilaw sa madaling araw, pogi ka pala. Kahit sira ulo. Gusto kong magpasalamat pero kailangan muna natin i-check ang mukha mo. Sayang, minsan lang ako makakita ng kaaya-ayang tanawin sa PGH. Ayos rin ang waze ni Z. Legit runway ang mga daan ngayon – pagkalabas ng Maginhawa, dere-derecho ang Quezon Ave, Welcome, España, Lerma, Lacson at Taft. She knows her logistics, lalo na’t kapag trapik. I commend her road-savvy skillsets in exploring the insides of the Sampaloc community nang bumiyahe kami mula PGH during primetime.

“Miss, alam mo, kahit hubarin mo jacket mo, okay lang, hindi naman malamig.”
“Okay lang po ako, thanks.”

“May number ka?”
“…”
“Ilang taon ka na, miss?”
“…”
GET OUT OF THIS PLACE, Jess.
Z, look at me. PLEASE Z LOOK AT ME.
Lis, I NEED HELP PLEASE LOOK AT ME.

“Miss, may boyfriend ka na?”
Jess, you can walk away. Kaya mong lumaban.
You know Krav Maga, or at least, remember some methods.
Jess, have courage. WALK AWAY.

“Miss, subukan mo ngumiti kapag tutugtog na kami sa last set. Hindi ako yung singer pero magaling akong mag-bang. Hehehe”
“…”
OH MY GOD THIS MAN FUCK KAYA MO SYANG BALIBAGIN, JESS.
BUT CHOOSE TO WALK AWAY.

“Miss, what’s your name? Nagsisimula ba sa letter J?”
WHAT IN THE FUCK IS –
“Janice? Jasmine? Jas? Jes?”
“…”
“Oh, Jes? I saw your surprised eyes. Jes, the name alone got me excited. Nakaka-inspire tumugtog.”
STOP TOUCHING MY HAIR STOP TOUCHING MY FACE STOP IT STOP IT WALK AWAY JESS SHUT UP YOU MONSTER PLEASE SAVE ME SAVE ME ANYONE PLEASE LOOK AT US LOOK THIS WAY!!!

“Nice music paps, pero tanginamo!”
HARD PUNCH YUN. BLAG. GRABE. YEAH, HE DESERVED IT.

“Putangina mo at sa mga katulad mong magaling mambiktima tangina mo kasama ka sa mga kalipunan na nanggagago ng mga estudyante ko.”

“Hey, stop. Wala na syang malay. Tutugtog pa raw sya!”

“Tugtog nya bayag nya! Okay ka lang?”
“Ha?
“Pareng paradox is what they call me.”
“Ha?”
“Minsan, sir Araullo. Nagtuturo kasi –”

“SIR!!!”
“Sapakan pala gusto mo! Pre, ano?”
“Tama na!!!”
“Jess?!?!”
“Z LET’S GO!!!”

Sir, wait lang, huwag kang matutulog. Huwag na huwag, malapit na tayo! Nasa Lacson bridge na, ilang lipad na lang ni Z sa kotse. Kausapin ko kaya si sir?

“Hi.”
“Hi. Pero wait lang po sir, huwag ka muna magsalita, may sugat ka pa.”
“Okay ka lang, miss?”
“Okay ako, salamat.”
“Wallet ko. Right pocket. Andun ang ID ko.”
“Okay, okay.”

“Okay ka lang ba? Hindi ka ba nagkaka-anxiety? Tremors, or anything?”
“Narito naman ang mga kaibigan ko, nakabantay rin sa akin. Okay na ako. Ikaw?”
“Ito, duguan.”
“Sir naman, nagawa mo pang magbiro.”

“Stop calling me sir, hindi kita estudyante.”
“Ha? Sabi mo kasi –”
“Sid. Ako si Sid. Gusto ko munang matulog, nahihilo ako.”
“Wait lang malapit na tayo nasa Faura na tayo!”

“Saan tayo papunta?”
“I need to check your head. Ide-derecho kitang ER.”
“Ha? Ospital?”
“Oo, Sid. PGH. Asa ER na tayo.”

Poetics: lumang akda, nilapat ko ito noong pandemic lockdowns kasi gusto kong subukan sumulat ng maikling kwento o dagli na dadaan sa kahabaan ng Espanya hanggang kamaynilaan. Sinubukan kong sumulat nang walang quotation marks, pero hindi ko pa kasi kilala si Sally Rooney nang nilikha ko ito, kaya mas pinili kong may quotes para mas accessible sa batang mambabasa ang pagbagtas sa mga daan at sa mismong kwento. Isa pa, ginawa ko ang kwentong ito habang nakikinig sa kantang Alive ng Never the Strangers — mga tatlong oras on-loop. Maganda ang ritmo ng kanta sa bawat tipa at paglabas ng adrenalin rush sa akda.

Diary Entry ng isang Watsons Saleslady

15 Agosto 2025. Biyernes. Alas sais ng umaga. Maulan.

Minsan naiisip ko kung ang pagsusulat ng ganito ang paraan para hindi makalimot. Pero sige na nga. Tatlong araw na akong absent at kailangan ko nang pumasok. Maaga naman akong nagising. Maaga rin ang ulan. Dinig ko ‘yung patak sa yero, parang paulit-ulit na paalala na hindi pa rin tapos ang gabing iyon. Dito sa maliit kong bahay sa Pinedang looban, kahit ang ulan parang may ingay ng galit. Binunot ko ang palanggana mula sa ilalim ng lababo. Hindi ‘yung plastik na puti. Yung isa. Yung stainless. Malamig sa kamay. Mabigat. Parang may memorya.

Noong isang araw, doon siya nilagay. Isang nilalang na hindi pa buo, hindi pa lumalaban.
Nilapag ng nurse sa loob ng palanggana, parang basang piraso ng karne. Walang tunog, pero sa isip ko, rinig na rinig ko ang kalampag — ‘yung tunog ng laman sa bakal.

Plak. Gano’n ba talaga ang tunog ng kamatayan?

Ngayon, nilagyan ko ng tubig ‘yung palanggana. Nilabhan ko ‘yung panty kong may natuyong dugo, ‘yung T-shirt kong may bahid ng sugat galing sa ER. Pati ‘yung bra na pinunit niya noong gabi bago ‘ko tumakbo paospital. Hindi ako nagpasundo. Wala rin naman akong matatawagan. Wala akong kapamilyang malapit. Takot din ang mga kapitbahay. Tinibayan ko ang loob ko at mag-isang umuwi mula Rizal Medical, buti na lang at malapit.

Pero kamakailan lang, tumawid ako sa mismong overpass, gabing-gabi, habang hawak ‘yung puson kong parang pinupunit sa loob. Sa ilalim ng ilaw ng poste, tinangka pa niyang habulin ako. Naririnig ko pa boses niya habang tumatakbo ako: “’Wag kang maarte, ikaw may kasalanan nito!” Gusto ko siyang sigawan, sabihing, “Hindi ako makina!” Pero wala na kong boses. Naiwan na sa bahay.

Pagdating ko sa ospital, duguan na ‘yung shorts ko. Tinanong ako ng nurse kung ilang buwan na. Limang buwan, ‘ka ‘ko. Walang luhang lumabas.

Mula kagabi, dama ko pang parang wala na akong tubig sa katawan. Nilabhan ko na lahat sa luha. Habang kinukusot ko ‘tong panty, naiisip ko ‘yung tunog ng pagkakalapag sa palanggana. Parang hindi siya nawawala. Parang sumasabay sa bawat kusot. Plak. Plak. Plak. Kahit wala na siya, parang naririnig ko pa rin ang paghinga niya, kung meron man.

Hindi ako pumasok kahapon sa Watsons. Pero ngayon, kailangan na. 3-day sale. Nag-text si Ma’am Liza kagabi: “Pumasok ka bukas, kulang sa tao.” Walang tanong kung kumusta ba ako, o kung ayos lang ako. Wala rin naman akong maisasagot.

Magmi-makeup ako mamaya. Light lang. Para matakpan ‘yung pasa sa ilalim ng mata. ‘Yung gasgas sa labi. Sa counter, babati ako ng, “Ma’am, may card po kayo?” kahit ang gusto ko talagang itanong ay, “Ma’am, may pakialam po ba kayo?”

Wala.

Itinapon ko na ‘yung tubig. Itinabi na ang palanggana. Pero alam ko, sa susunod na gabi, baka magamit ko ulit siya. Baka hindi para maglaba. Baka ako naman ang ilagay doon.

Pero hindi pa ngayon.

Ngayon, kailangan ko pang magsuklay. Mag-sanitize ng tester. Magpahid ng lip tint.

At ngumiti.

Kasi wala namang bonus sa pagdurusa. Pero may kaltas sa late.

Poetics: Hinarabas ko ito nang magpost si Nap Arcilla ng isang patimpalak sa facebook. Ang criteria ng dagli: palanggana. Hanggang ngayon, wala akong balita kung nanalo ba ako o anuman. Sayang. Pero minsan, naiisip ko rin ang mga minimum-wage earner katulad ni Ate sa Watsons.

A Love Letter from an Anxious-attached Woman with a Manic Episode

Dearest M,

How is your recent life in Idaho? And why are you not texting me? Do you enjoy your trips on that other side of the world?

So. In the next days of our lives, we shall spend in silence? Like minding ourselves be sucked in our respective worlds, watching our own interests in a nook called a mobile phone? What about the conversations that we used to have? When I tried to engage in sharing my stories, you just dismiss it with a humorless jest, and making it repetitive, a routine unconscientiously performed after days—fuck it, months—of absence?

It feels convoluted, meeting this person.

Does this mean that I learn to settle in this dynamic that bears no joy, not even a high, “for now”?

Intellectualize this: Were you an absent partner on your previous marriage, resulting to a third party you caught in the act? If yes, most likely, your history will repeat itself. You are now on the brink of reprising the role your absent father did to your mother.

And its absence lingered on this timeline.

I miss you.
I am sorry for being this destructive and resentful. It is tough managing an avoidant.

I love you.
But sometimes, I do not love you because of what we have now.
“Out of sight, out of mind.”

And I do not want to hate myself for it. I guess this is how our love works, right?

Sometimes, the kilig comes as a huge tsunami wave whenever you come home and we share the silent space together, and yet, sometimes I am resenting that same silence whenever we independently face our own struggles.

I think this is our kind of love, right? And after all these years, I am still navigating this with sonder and wonder that maybe our storyline is not as unique as the others. Maybe, we have that sentiment that is transcendent, like the novels that we read.

Maybe at the end of the day, loving is about choosing.

And even though moments hurt and memories fade, I choose you.

Break or no break,
E.

Poetics: Actual submission to the JFF25 contest in facebook page. I hope to win free tickets or anything. If I don’t win, meh, then you see my thought process in my current struggle of not seeing my date in the last five months of our lives.

Zero Visibility

C5 and Ilog Pasig at Rainy Afternoon

Hinihintay humupa ang bulong ng
malakas na ulan nang biglang
umugong ang kulog
sa condo na walang katao-tao.
Lahat sila’y nakalusong,
bumibiyahe kasama ang
ingay ng trapik, mga businang
may badya ng pag-aalala.

Naghihintay ako
hanggang alas-kwatro,
titiyempuhin na tumigil
ang alburoto.

Sana ngayong hapon, makapasok ako.
Kung hindi, wala. Work from Home.

Poetics:

I woke up and I saw the rain. Took a photo and drafted something to get the worry out of my system.

Halaman Sa Balkonahe

Nasanay na ako sa paghimbing sa
gabing may minsanang busina ng mga trak
at alingawngaw ng ambulansa
at alert ng mga pulis,
pero nagulat ako nang bigla
kang pumunta sa aking espasyo
para hanapin ang isang bulalakaw.

“Paano magkakaroon ng Lyrid shooting stars
sa siyudad kong polluted na ng mga
ilaw ng condo at billboard ang panganorin?”
Maya-maya, bigla ka na lang lumuha.
Naku, unscheduled breakdown mo ba?
Natawa lang ako na bumalik ka pa sa loob para
kunin ang iyong relaxing chair at isang bote ng tubig.
Iniayos ang upuan at mesa sa tabi ko—
At tangan mo na ang malinaw na likido.
Hindi siya kulay gintong inuming kapangalan mo.

Heto na ang ating therapy session.

Poetics:

Nothing much. I only showed how I compartmentalize my struggles in living the concrete jungle where dreams are made of.

Weekend Doomscroll

Boat of aid to Gaza
“Can Thunberg swim well?”
With Jet2 holidays you can save 50 pounds per person!
I have a partner I wanted to fcuk hard
but so out of reach, so far away.
I see a wrinkle in my eye—
a permanent mark, to where I show my smile.
With the Statue of Liberty in the background,
I realized the ferry was free.
Zohran Mamdani for Mayor in NYC,
Catching up with memes,
at katok sa pinto. Tao sa tao.
Kampanyang ala-Leni Robredo.

Sa kabila ng kawalan ng Pinoy
as IG reels representative ng boycott,
Namumutiktik sila sa Facebook.
Habang pinuputakte ng Zionist
at bashers at troll farmers
ang targeted ads na pusa
at NCAP at mga pagtatakip sa plate ng sasakyan.
May bago na palang taxi mula sa Vietnam.
Kung saan tayo ang dating nagtuturo
ng pagpapalay, at pagbibigas, sila na
ang nag-eexport ng expertise
sa patuloy na lumulubog
na Pilipinas.

Ruby-chan! Hai! Nani ga suki?
Pinatay muna ang social media.
Nagtungo sa messenger,
nakita ang balita.

May isang kaibigang
tumigil ang mundo.
Binisita ko nitong
nakaraang linggo,
at ang nakita ko ay pagkakabuklod,
ng mga kaanak, kaibigan,
at akong random classmate
ng isang yumao.
Hindi ko alam kung ang pagtutula(ng ito)
ay makapagbigay hustisya
sa mga nakaraang araw ng pahinga.

Nagulat ako at nagising:
Tanghali na.
Lunes na (naman!)

Poetics:

This is my tiktok and IG and facebook last weekend, with a touch of me-time cooking left-overs and ganking in ML. I visited a high school classmate and I felt fear and loneliness because I was a very extrovert, but now with a bookish community being broken about the issues with the Philippines as the Guest of Honor in Frankfurt Buchmesse, I don’t even know where to start building a community again. Maybe I was outrageous of it being broken, or I overthink too much. Maybe all I need to do is to reach out to friends who can help me when I get old, and visit them and talk to them heart-to-heart.

That visit of the dead made me think if I invested enough, or should I start caving in again and be ready. Sigh, is this what the midlife crisis is? Or maybe another episode of existential dread…?

Eve at the Ivory (tower)

Ngayong gabi: kasama ng hanging dala ng halumigmig ng ulan, ng mga pipip sa kalsada at ng minsang ting-ting ng aking window chime, ninanamnam ang ligtas na kinatitirhan.

Ngunit sa kabilang banda: kumakapit ako sa nabasang kwento ng isang batang estudyanteng nagsalaysay ng gulong nasa paligid niya. Kung saan ba sya papanig, kung sino ba ang paniniwalaan. Habang katabi ang mainit na kapeng arabica, nahihigop ako ng kanyang mga katanungan, at tila nadadagdagan ito sa bawat eksenang naaalala ko sa kalsada: ang mabagal na galaw ng PNR, ang trapik sa Kalentong at ang katabing ninakawan, at ang pagpasok sa kabila ng baha sa kanyang nilalakaran.

Naisip ko bigla: kasalanan ba ang dumistansya sa mga danas ng nasa pahina? Kasalanan ba na pilit kinakalimutan ang trauma ng kinagisnang Ondoy, Ulysses at Yolanda? Sa dami ng mga ingay at tanong, narito pa rin ako, tumatakas sa mga kinilalang poot ng mundo.

Poetics:

Sometimes, I ask myself if I was the only one feeling guilty on the life I chose. Maybe because I used to be part of the urban poor, but very privileged to graduate in a university with the course I chose to aspire, landed a high calibre work experience and finally, chose to own a unit in a high-rise condo away from the standard bungalow of Metro. Do I deserve to be living away from the before? Should I be indebted to the people arounde me, while I toil just to have a stash of good coffee?

After moments of guilt-trips and dilemmas, I learn to be grateful of all the experiences I’ve been through. It is extremely expensive to own a house for a single-income earner, but I make sure to say thanks to the higher being who guides me in my solitude. And I remember, my decision to live alone is my way of healing from the bitter memories.

Imumungkahi Ko Sana

Nang una kitang makita sa Changi
dito sa kinikilalang layover of Asia,
bumalik ang ating kabataan
sa sintang paaralan.

Sa komyut, sumakay tayo ng MRT at
pareho tayong tahimik.
Bigla mong nabanggit,
“Naalala mo pa ba ang adventure sa trolley?”
Natawa ako at naisagot ang,
“Hahaha! Onga, dun sa Pandacan!”

Malayo na tayo sa riles ng PNR.
Malayo na sa sigaw ng alsa at pakikibaka;
Sa pagkamulat at pag-aaktibista.

Hindi ko na rin naabutan
ang iyong pamamaalam. Nagulat na lang akong
bahagi ka na ng diaspora.
Ang sabi nila, ito ang iyong pagtawid
mula sa pagkukubli.

Dumaan ang sampung taon at
narito ako’t kausap ka.
Narito at plano kang tanungin:
“Papayag ka pa rin bang ika’y maging akin?”

Narito ako para umamin at sabihing:
Sa pagkawala mo’y mas natutunan kitang mahalin.
Sa pagparito ko’y mas natutunan kitang tanggapin.

Ang alam ko, kakaiba ang tinig ng aking pag-ibig:
Mas malawig, mas humahamig.
Mas sumusuong, mas humahamon
sa paglipas ng mga taon.

Iniibig kitang higit sa pinagmulan, bitbit ang hirap ng ating karanasan.
Iniibig kitang lalo nang ika’y maglisan, hanggang sa kasalukuyan.

Tumatawid ang tinig mula sa puso,
at lumalampas sa kahulugan ng
kabaklaan.

Poetics:

I did go to Singapore with a proposal in mind to an alumni of the same college. That question in mind became a core memory, as I was in the phase of moving on (from an ex) and learning to love myself again. I may not remember fully what has happened, but I remember the sensibilities: the moments of openness and vulnerability.

The throwing of pillows, ugly-crying and lashing out the hurt, shouting “I do not care about your money or perks, if you end up alone and loneliness gets overbearing, tandaan mo ako.” And how he cried in response, hugging me back while I was crying. The tears on his shirt, my arms on his shoulders; his soothing hands on my back comforting me. As we let go of each other’s embrace, we held our hands, tears in both of our eyes.

That moment healed me in more ways than one.

Walang Pinipiling Lugar Ang Pagkawasak

Habang minamando ang takipsilim patungo sa pagbubukang-liwayway ng kabilang mundo
Habang tinitipa ang mga numerong nagpapagulong ng mundo ng mga Amerikano,
Narinig ko ang isang singhap.
Malayo ito sa lukaw ng isang singhal.
Mas lalong malayo sa dama ng pagkabugnot at irita.
Maaari pa itong allergic na maikakaila, kung hindi ko lang naulinigan
ang isang malalim na buntung-hininga.

Bumabalik ang mga malalayong alaala:
Ang kasawian at pangungulila sa lumang silungan ng catwalk,
o ang mga alaalang lumuluha sa pag-iisa sa Alturang malapit sa PNR.
Maging sa mga gawaing paghaharap ng mga araw nang mag-isa,
at mga mauudlot na hinaharap nating pinangarap.

Wala nang atin.
Wala na ang “natin.”
Lahat ng panaginip, iluluha sa panganorin.

Pero sa sandaling singhap ng katabing pilit kinikimkim ang dilim, ang masasabi ko na lang:

Liliwanag din.
Harapin ang ngayon nang paisa-isa.
Subukang huminahon.
Kapag may pagkakataon sa dilim, doon ka maghingalo.
Pwedeng magmaoy, pwedeng magtampo.
Sa dilim, walang pinipiling ano o sino
ang ating pagkawasak.
At ang tandaang lalo:
pagpasyahan ang muling pagkabuo.

Poetics:
I heard an officemate heave a sigh and tear up a bit while we are grinding the daily tasks of Managed Product Operations. While we juggle the system breaks and other start-of-day checks, I noticed, it was day 3 when no one was hovering over our desks. I then realized, that was it. That’s where the loneliness came in. That’s where the need to express also came in. So I stepped out of my desk, and in the corner of our locker areas, I drafted this poem. I am not good in expressing sympathy, but I hope I gave justice to an instance where we feel broken and let ourselves be.

We just need a little space to breathe.

And hopefully after that, we can still decide to be whole. One day at a time, we will be ourselves again.